www.moonartgallery.be:
Down to Memory Lane : het is één van
de vrolijkste titels van punkplaten die ik ken. En
eigenlijk past hij wonderwel bij de muziek van SFP,
want ook zij maken de vriendelijkste punk die ik ken.
Hun songs stralen zo'n ongebreideld positivisme uit
dat je wel moét concluderen dat tieners tegenwoordig
geen raad weten met hun geluk, alsof de weltschmerz
nog uitgevonden dient te worden. Hele lappen tekst
worden in vijfde versnelling op de luisteraar afgevuurd,
zonder dat er maar één keer over de
woorden gestruikeld wordt, je moet het maar doen.
En wat voor songs! Vorige week slaagden ze erin de
Magdalenazaal uit de bol te doen gaan, maar deze cd
is zo schitterend geproducet dat je er thuis gerust
een eigen party rond kunt brouwen, bisnummers à
volonté.
Down to Memory Lane opent met straatgeluiden (musique
concrète zoals geleerde musicologen dat noemen)
waaruit na een goeie halve minuut voorzichtig achtergrondmuzák
opstijgt, tot de drummer het startschot geeft voor
een halfuurtje uitzinnige fun-punk. De ochtend heet
bij SFP post meridiem want deze jonge snaken zakken
graag door tot de Top sluit en hebben ook recht op
recup. 2PM is een pleidooi voor de herwaardering van
de homo ludens : opstaan om twee uur, tv kijken, beetje
Britney, beetje Christina, beetje porno om dan helemaal
opgepept weer de stad in te trekken op zoek naar fresh
fun. Daar horen ook meiden bij, onschuldige avontuurtjes,
platonische verlangens, scheve schaatsen, de hele
santenkraam. Op The Other Side krijgen de fans zelfs
een schouderklopje : Always hold your head so high,
you've got a chance to make things right! Vooral de
teksten van Wim Barbier hebben een hoog Phil-Bosmansgehalte,
en aforismen als Sometimes you eat the bear, sometimes
the bear eats you zouden je zelfs aan het nadenken
moeten zetten, maar je krijgt er niet eens de tijd
voor, want daar vuren ze al een nieuwe song op je
af. Down to Memory Lane bevat vooral korte songs die
snel en krachtig voortstuwen tot het slotakkoord om
er dan opnieuw met evenveel energie tegenaan te gaan.
SFP heeft in elk geval de essentie van de rack-'n-rawl
goed begrepen : alle ballast wordt eruit gegooid tot
alleen het duiveltje-in-het-doosje overblijft. Mijn
enthousiasme zal wel geïnterpreteerd worden als
onredelijk chauvinisme en misschien is dat ook wel
een beetje zo, maar waarom zouden punkers uit pakweg
Manchester, Liverpool of Boston mij méér
moeten aanspreken dan punkers van alhier? Er verschijnen
op de wereld massa's steengoeie punkcd's en dit is
er één van. (FD)
www.asice.net:
We don’t have to direct our attention to the
USA if we’re looking for professional sounding
punk rock, because Belgium has been hiding a four
piece called SFP who prove with “Down To Memory
Lane” that the lowlands also take care of business
when it comes to melodic punk rock. The twelve songs
on this CD are surprisingly diverse and especially
the production is very good. The lyrics do not only
give a humoristic view on society (“2 P.M.”),
but they also deal with serious issues in songs like
“Make A Speech” and “Left Behind”.
Because of the way that singer Wim’s voice sounds,
and also because of the positive atmosphere that SFP
radiates, they remind me of Unsung Zeros and Blink
182. And don’t think that these guys from Belgium
aren’t as good as their American colleagues,
because they are. SFP can become just as big as some
of their colleagues from overseas, as far as I’m
concerned. They sure have the quality to do it.
|
